Tegearre mei fotograaf Tryntsje Nauta ferhuze Sibe Jan Kramer ein ferline jier nei Berlyn. De Moanne wie benijd nei syn earste erfaringen as Fryske ûntwerper om utens. Wa bist? Ik bin Sibe Jan en ik bin in ûntwerper. Benammen meubelûntwerper. Mar ek ynterieurarsjitekt. Boppedat haw ik in grutte fassinaasje foar grafyske foarmjouwing en keunst yn de iepenbiere romte. Of bin ik no dochs keunstner? Fier foardat it tema duorsumheid modieus waard, wosken wy thús op de buorkerij al ôf mei op de houtkachel sean reinwetter. En ús heit geat dan ek noch in stik as fjouwer termosflessen fol mei siedend wetter. Wy reparearren ús eigen fyts, mem werbrûkte alle âlde bûterbakjes en bôlepûdsjes en fansels…

Earne achter yn de kast moat er noch altyd stean. De flesse Obstler, oantinken oan in prachtige Alpentocht fan hutte nei hutte, fan ‘t simmer. Under de beamgrins hienen wy de hiele wike net west, en ûnder de nevel fan de alkohol hienen wy gjin jûn wei west. Dus hup, in pear flessen yn de auto, dan koenen wy thús noch wat yn de stimming bliuwe. Mar thús smakket alles oars. Ik tink dat ik hjir noch ien kear in Obstler ynskonken ha. It wie de tiid der ek net foar. Der foel net folle te fieren. Teminsten, as ik myn hûs, myn pensjoen leauwe moat. Wacht, miskien… ferdomd, ja, fierhinne fol. Ik fei it…

download dit artikel as PDF-bestân Fjouwer jier lyn alwêr, spruts Jannewietske de Vries foar it earst har fisioen fan Fryslân út as kulturele haadstêd fan Europa yn 2018. Mei o sa grutte ambysjes, sa gong de riddenaasje, kin de provinsje hielendal omtsjoend wurde yn in kreative kennisekonomy. Mar Fryslân2018 kampt mei ûnfoltôge foarnimmens, ôfbroazeljende stipe yn ‘e polityk en in noch altiten skriel draachflak. Wylst de polityk hjoed kedize sil oer in trochstart, ûndersocht Richard de Boer hoe’t de reis nei 2018 út ‘e koerts rekke. ’Er zou nu een concept-bidbook moeten klaarliggen?’, herhaalt Henk Keizer mijn vraag aan de telefoon. ‘Waar haal je dat idee vandaan?’ Dat idee stond aangekondigd in het werkprogramma van…

‘Dit fertsjinnet elk dochs?’ Op de grutte houtene bank yn it lân efter it ynterieurkompleks yn Twizel sjocht Gjalt Pilat út oer it fjild. In iepene man, dúdlik grutsk op wat er opboud hat, mar der wilens somtiden wat mei oan. It liket wolris as at it him allegearre oerkaam is. Sûnder plan en sûnder byld fan wat it wurde moast is Gjalt Pilat úteinsetten. Dwaan wat er moai fynt. Sa binne in suksesfol meubelmerk, in prachtige winkel en wurkpleats, in fabryk yn Bosnië en it moaie Interieurcafé ûntstien. ‘Ik ha gelok hân, dat ik dwaan kinnen ha wat ik woe. Ik ha faak tocht dat it sa net bliuwe koe, en toch kaam it…